De Bijbel laat zien dat ieder mens uiteindelijk met één fundamentele werkelijkheid wordt geconfronteerd: staan wij onder Gods toorn, of worden wij uitgenodigd tot Zijn troon? De Schrift spreekt duidelijk over Gods rechtvaardige reactie op zonde, maar tegelijk openbaart zij een weg van redding die volledig in Jezus Christus ligt.
1 Thessalonicenzen 5:9 brengt deze waarheid krachtig onder woorden: God heeft de gelovige niet bestemd tot toorn, maar tot het verkrijgen van redding door onze Heere Jezus Christus. In deze studie kijken we naar de context van Paulus’ woorden, de betekenis van het begrip “toorn” in de grondtekst, het bijbelse patroon van redding vóór oordeel, en de diepe realiteit dat Christus zelf de toorn heeft gedragen. Daardoor verandert de positie van de gelovige radicaal: van schuldige onder oordeel naar vrijgesproken voor Gods troon.
Paulus schrijft de eerste brief aan de gemeente van Thessalonica rond het jaar 50–51 na Christus. Deze jonge gemeente leefde onder druk en vervolging en had veel vragen over de wederkomst van Christus en de toekomst van gelovigen. In 1 Thessalonicenzen 4:13–5:11 behandelt Paulus vooral de vraag wat er zal gebeuren bij de “Dag van de Heere”. Sommigen waren onrustig geworden over gestorven gelovigen en over het komende oordeel dat over de wereld zou komen. Paulus schrijft daarom om hun zekerheid en hoop te versterken.
In hoofdstuk 5 beschrijft Paulus dat de Dag van de Heere onverwacht zal komen, “zoals een dief in de nacht” (1 Thess. 5:2). Voor de wereld zal dat een moment van plotseling oordeel zijn. Paulus zegt dat mensen zullen zeggen: “Vrede en veiligheid”, maar dat dan een plotseling verderf hen zal overvallen (1 Thess. 5:3). Tegelijk maakt Paulus een duidelijk onderscheid tussen twee groepen mensen. Enerzijds zijn er de “kinderen van de nacht”, die in duisternis leven. Anderzijds zijn er de “kinderen van het licht”. Gelovigen behoren tot het licht en leven daarom niet in dezelfde geestelijke staat als de wereld.
“Want God heeft ons niet bestemd tot toorn, maar tot het verkrijgen van de zaligheid, door onze Heere Jezus Christus.”
(1 Thessalonicenzen 5:9, HSV)
Vers 9 vormt het theologische fundament onder deze tegenstelling. Paulus schrijft dat God Zijn kinderen niet heeft bestemd tot toorn, maar tot het verkrijgen van redding door Jezus Christus. Daarmee geeft hij de diepste reden waarom gelovigen niet hoeven te leven in angst voor het komende oordeel.
In de grondtekst gebruikt Paulus het woord ὀργή (orgē). Dit woord betekent letterlijk “toorn”, “gramschap” of “heilige verontwaardiging”. In de Bijbel verwijst dit begrip niet naar een grillige emotie, maar naar Gods rechtvaardige reactie op zonde en rebellie. Toorn is de heilige reactie van God op alles wat ingaat tegen Zijn rechtvaardigheid en heiligheid. Wanneer Paulus dus zegt dat gelovigen niet bestemd zijn tot “toorn”, bedoelt hij dat zij niet onder Gods rechtvaardige toorn zullen staan.
Erfdeel verwerven
Daarnaast gebruikt Paulus de uitdrukking περιποίησις σωτηρίας (peripoiēsis sōtērias), wat letterlijk betekent “het verkrijgen” of “het verwerven van redding”. Het beeld is dat van een erfdeel dat wordt ontvangen of veiliggesteld. De redding waar Paulus over spreekt is dus niet alleen een innerlijke ervaring, maar een door God vastgestelde bestemming.
Ook het werkwoord dat Paulus gebruikt is belangrijk. Hij schrijft dat God ons niet heeft “bestemd” tot toorn. Het Griekse werkwoord ἔθετο (etheto) duidt op een bewuste beslissing of bestemming. Paulus benadrukt hiermee dat Gods plan voor de gelovige vanaf het begin gericht is op redding en niet op vernietiging.
Eschatologisch
In het Nieuwe Testament verschijnt het begrip “toorn” vaak in een eschatologische context. Paulus spreekt bijvoorbeeld in Romeinen 2:5 over “de dag van de toorn en de openbaring van het rechtvaardig oordeel van God”. Ook in Johannes 3:36 wordt gezegd dat de toorn van God blijft op degene die de Zoon ongehoorzaam is. Het gaat dus om de toekomstige openbaring van Gods oordeel over de zonde van de wereld:
'Want dit weet u, dat geen enkele ontuchtpleger, onreine of hebzuchtige, die een afgodendienaar is, een erfdeel heeft in het Koninkrijk van Christus en van God. Laat niemand u misleiden met inhoudsloze woorden, want om deze dingen komt de toorn van God over de kinderen van de ongehoorzaamheid.
(Efeze 5: 5-6 HSV)
In 1 Thessalonicenzen 5 ligt de nadruk vooral op deze toekomstige dimensie. Paulus spreekt over de Dag van de Heere, het moment waarop Gods oordeel zichtbaar zal worden. Tegelijk verzekert hij de gemeente dat hun bestemming anders is. Zij zijn niet bestemd voor die toorn, maar voor redding door Jezus Christus.
Paulus spreekt in zijn brieven vaak over redding in drie dimensies. Er is een verleden dimensie: de gelovige is gered van schuld door het werk van Christus aan het kruis. Er is een huidige dimensie: de gelovige leeft onder Gods genade en wordt dagelijks gevormd in heiliging terwijl deze zijn of haar bestemming verwachtingsvol op aarde uitleeft door het evangelie van het Koninkrijk te prediken. En er is een toekomstige dimensie: de volledige redding van het komende oordeel en de uiteindelijke verheerlijking. In 1 Thessalonicenzen 5:9 ligt het accent vooral op deze toekomstige redding.
Het contrast dat Paulus schetst is daarom duidelijk. Mensen die in duisternis leven worden verrast door het oordeel. Gelovigen leven echter als kinderen van het licht in verwachting. Zij worden opgeroepen om waakzaam te zijn, nuchter te leven en zich te bekleden met geloof, liefde en hoop en anderen daarin uit te nodigen. Ook Jezus zelf wees hiernaar:
' Zoals de dagen van Noach waren, zo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn. Want zoals ze bezig waren in de dagen voor de zondvloed met eten, drinken, trouwen en ten huwelijk geven, tot op de dag waarop Noach de ark binnenging, en het niet merkten, totdat de zondvloed kwam en hen allen wegnam, zo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn. '
(Mattheüs 24:37-39 HSV)
Paulus noemt deze drie geestelijke realiteiten als een soort geestelijke wapenrusting. Het borstwapen van geloof en liefde en de helm van de hoop van de zaligheid beschermen de gelovige tegen angst en misleiding.
Patroon
Wat Paulus hier zegt sluit aan bij een diep bijbels patroon dat al in het Oude Testament zichtbaar is. In verschillende momenten van Gods oordeel zien we dat God eerst een weg van redding geeft aan de rechtvaardigen voordat het oordeel volledig losbreekt.
Een duidelijk voorbeeld is dan ook het verhaal van Noach, waar Jezus naar in Mattheüs 24:37-39 refereert. In Genesis 6 en 7 lezen we dat de aarde vervuld was van geweld en verdorvenheid. God kondigde een oordeel aan in de vorm van de zondvloed. Toch gaf Hij eerst een weg van redding door Noach de opdracht te geven een ark te bouwen. In Genesis 7:1 zegt God: “Ga in de ark, u en heel uw huis.” Noach werd niet onder het oordeel geplaatst, maar werd door God bewaard terwijl het oordeel de aarde trof. Het Nieuwe Testament ziet in dit verhaal een voorafbeelding van redding. In 1 Petrus 3:20–21 wordt de ark verbonden met de redding die God geeft.
Een tweede voorbeeld is Lot in Sodom. In Genesis 19 lezen we hoe engelen Lot uit de stad leiden voordat het oordeel komt. Opvallend is dat de engelen zeggen dat zij niets kunnen doen voordat Lot veilig is. Genesis 19:22 zegt: “Ik kan niets doen voordat u daar gekomen bent.” Ook hier zien we dat God eerst de rechtvaardige in veiligheid brengt voordat het oordeel neerdaalt. Jezus verwijst zelf naar dit voorbeeld wanneer Hij spreekt over de laatste dagen in Lukas 17:28–30.
Een derde voorbeeld vinden we in de geschiedenis van Israël in Egypte. Tijdens de plagen maakt God een duidelijk onderscheid tussen Egypte en het volk Israël. In Exodus 8:22 zegt God dat Hij het land Gosen zal afzonderen waar Zijn volk woont. Bij de laatste plaag werd Israël beschermd door het bloed van het paaslam op de deurposten. Wanneer het oordeel door het land ging, ging het voorbij aan de huizen waar het bloed zichtbaar was.
Deze gebeurtenissen en vele andere verhalen wijzen vooruit naar het werk van Christus. Jezus wordt in het Nieuwe Testament voorgesteld als het ware paaslam en als de schuilplaats tegen het oordeel. In Romeinen 5:9 zegt Paulus daarom dat gelovigen door Christus behouden zullen worden van de toorn.
Wanneer Paulus in 1 Thessalonicenzen 5:9 schrijft dat God ons niet heeft bestemd tot toorn, plaatst hij de gemeente in dezelfde heilslijn. Net zoals bij Noach, Lot en Israël geeft God een weg van redding voor Zijn volk.
Vrij van toorn voor Gods Troon
Binnen het kader van geestelijke rechtspraak laat dit vers zien dat de gelovige een nieuwe juridische status heeft gekregen. De aanklager kan verwijzen naar zonde, schuld en overtreding van Gods wet, maar het werk van Christus vormt het beslissende bewijsstuk in de hemelse rechtszaal. De kern van het evangelie is namelijk dat Jezus niet alleen onze zonden heeft gedragen, maar ook de toorn van God die op die zonden rustte.
De Schrift leert dat Christus plaatsvervangend onder het oordeel is gegaan. Aan het kruis werd Hij tot zonde gemaakt voor ons (2 Kor. 5:21) en droeg Hij de straf die ons vrede aanbrengt (Jes. 53:5). Paulus zegt daarom dat wij door Hem “behouden zullen worden van de toorn” (Rom. 5:9). De toorn die rechtmatig over de zonde van de mens lag, werd door God niet genegeerd, maar volledig uitgestort op Christus, die vrijwillig onze plaats innam.
Daarom is het kruis niet alleen een plaats van vergeving, maar ook een plaats van vervangen oordeel. Jezus droeg wat wij hadden moeten dragen. Hij stond onder het gericht zodat wij vrijgesproken konden worden. In die zin werd Christus als het ware het ware Paaslam: net zoals het bloed van het paaslam ervoor zorgde dat het oordeel in Egypte voorbijging aan de huizen van Israël (Ex. 12:13), zo zorgt het bloed van Jezus ervoor dat het oordeel van God de gelovige voorbijgaat.
Het bloed van Christus reinigt daarom niet alleen het geweten, maar spreekt ook juridisch vrij. In de hemelse rechtbank is het bloed van Jezus het beslissende bewijsstuk dat de straf reeds is gedragen. Wanneer de aanklager schuld aandraagt, ligt het antwoord niet in menselijke prestaties, maar in het volbrachte werk van Christus.
De uitspraak van Gods gerechtshof over de gelovige luidt daarom: niet bestemd tot toorn, maar tot redding door Jezus Christus. De toorn is gedragen, de schuld is betaald, en de gelovige staat voor God niet meer als beklaagde, maar als vrijgesproken kind dat door Christus is gerechtvaardigd.
Pastoraal
Pastoraal gezien brengt deze Vrijspraak diepe zekerheid. Veel gelovigen leven soms met angst voor oordeel of voor de toekomst. Paulus schrijft juist om die angst weg te nemen. De toekomst van de gelovige wordt niet bepaald door Gods toorn, maar door de redding die Christus heeft verworven.
Daarom kan de gelovige leven als een kind van het licht, in geloof, liefde en hoop, met de zekerheid dat zijn uiteindelijke bestemming niet oordeel is, maar redding door onze Heere Jezus Christus.
Bid het volgende hardop uit:
Vader in de hemel, rechtvaardige Rechter,
ik kom voor Uw troon op grond van het bloed van Jezus Christus.
Ik dank U dat Uw Woord zegt dat U mij niet hebt bestemd tot toorn,
maar tot het verkrijgen van redding door onze Heere Jezus Christus.
Ik erken dat Jezus de straf en de toorn heeft gedragen die mij toekwam zodat ik erfgenaam kon worden door geloof in Uw genade.
Daarom beroep ik mij op het volbrachte werk van het kruis. Ik bekeer mij namens mijzelf en mijn voorgeslacht van de angst voor uw oordeel en van overeenstemmingen met religieuze, misleidende geesten en mensen.
Laat nu elke aanklacht tegen mij en mijn bloedlijn tot zwijgen komen door het bloed van het Lam.
Ik ontvang Uw vrijspraak, en ik dank U dat mijn bestemming niet toorn is, maar leven, redding en gemeenschap met U. Ik erken dat alles wat U doet rechtvaardig is.
In de naam van Jezus Christus.
Amen.
Sven Leeuwestein
1 Thessalonicenzen 5:9 brengt deze waarheid krachtig onder woorden: God heeft de gelovige niet bestemd tot toorn, maar tot het verkrijgen van redding door onze Heere Jezus Christus. In deze studie kijken we naar de context van Paulus’ woorden, de betekenis van het begrip “toorn” in de grondtekst, het bijbelse patroon van redding vóór oordeel, en de diepe realiteit dat Christus zelf de toorn heeft gedragen. Daardoor verandert de positie van de gelovige radicaal: van schuldige onder oordeel naar vrijgesproken voor Gods troon.
Paulus schrijft de eerste brief aan de gemeente van Thessalonica rond het jaar 50–51 na Christus. Deze jonge gemeente leefde onder druk en vervolging en had veel vragen over de wederkomst van Christus en de toekomst van gelovigen. In 1 Thessalonicenzen 4:13–5:11 behandelt Paulus vooral de vraag wat er zal gebeuren bij de “Dag van de Heere”. Sommigen waren onrustig geworden over gestorven gelovigen en over het komende oordeel dat over de wereld zou komen. Paulus schrijft daarom om hun zekerheid en hoop te versterken.
In hoofdstuk 5 beschrijft Paulus dat de Dag van de Heere onverwacht zal komen, “zoals een dief in de nacht” (1 Thess. 5:2). Voor de wereld zal dat een moment van plotseling oordeel zijn. Paulus zegt dat mensen zullen zeggen: “Vrede en veiligheid”, maar dat dan een plotseling verderf hen zal overvallen (1 Thess. 5:3). Tegelijk maakt Paulus een duidelijk onderscheid tussen twee groepen mensen. Enerzijds zijn er de “kinderen van de nacht”, die in duisternis leven. Anderzijds zijn er de “kinderen van het licht”. Gelovigen behoren tot het licht en leven daarom niet in dezelfde geestelijke staat als de wereld.
“Want God heeft ons niet bestemd tot toorn, maar tot het verkrijgen van de zaligheid, door onze Heere Jezus Christus.”
(1 Thessalonicenzen 5:9, HSV)
Vers 9 vormt het theologische fundament onder deze tegenstelling. Paulus schrijft dat God Zijn kinderen niet heeft bestemd tot toorn, maar tot het verkrijgen van redding door Jezus Christus. Daarmee geeft hij de diepste reden waarom gelovigen niet hoeven te leven in angst voor het komende oordeel.
In de grondtekst gebruikt Paulus het woord ὀργή (orgē). Dit woord betekent letterlijk “toorn”, “gramschap” of “heilige verontwaardiging”. In de Bijbel verwijst dit begrip niet naar een grillige emotie, maar naar Gods rechtvaardige reactie op zonde en rebellie. Toorn is de heilige reactie van God op alles wat ingaat tegen Zijn rechtvaardigheid en heiligheid. Wanneer Paulus dus zegt dat gelovigen niet bestemd zijn tot “toorn”, bedoelt hij dat zij niet onder Gods rechtvaardige toorn zullen staan.
Erfdeel verwerven
Daarnaast gebruikt Paulus de uitdrukking περιποίησις σωτηρίας (peripoiēsis sōtērias), wat letterlijk betekent “het verkrijgen” of “het verwerven van redding”. Het beeld is dat van een erfdeel dat wordt ontvangen of veiliggesteld. De redding waar Paulus over spreekt is dus niet alleen een innerlijke ervaring, maar een door God vastgestelde bestemming.
Ook het werkwoord dat Paulus gebruikt is belangrijk. Hij schrijft dat God ons niet heeft “bestemd” tot toorn. Het Griekse werkwoord ἔθετο (etheto) duidt op een bewuste beslissing of bestemming. Paulus benadrukt hiermee dat Gods plan voor de gelovige vanaf het begin gericht is op redding en niet op vernietiging.
Eschatologisch
In het Nieuwe Testament verschijnt het begrip “toorn” vaak in een eschatologische context. Paulus spreekt bijvoorbeeld in Romeinen 2:5 over “de dag van de toorn en de openbaring van het rechtvaardig oordeel van God”. Ook in Johannes 3:36 wordt gezegd dat de toorn van God blijft op degene die de Zoon ongehoorzaam is. Het gaat dus om de toekomstige openbaring van Gods oordeel over de zonde van de wereld:
'Want dit weet u, dat geen enkele ontuchtpleger, onreine of hebzuchtige, die een afgodendienaar is, een erfdeel heeft in het Koninkrijk van Christus en van God. Laat niemand u misleiden met inhoudsloze woorden, want om deze dingen komt de toorn van God over de kinderen van de ongehoorzaamheid.
(Efeze 5: 5-6 HSV)
In 1 Thessalonicenzen 5 ligt de nadruk vooral op deze toekomstige dimensie. Paulus spreekt over de Dag van de Heere, het moment waarop Gods oordeel zichtbaar zal worden. Tegelijk verzekert hij de gemeente dat hun bestemming anders is. Zij zijn niet bestemd voor die toorn, maar voor redding door Jezus Christus.
Paulus spreekt in zijn brieven vaak over redding in drie dimensies. Er is een verleden dimensie: de gelovige is gered van schuld door het werk van Christus aan het kruis. Er is een huidige dimensie: de gelovige leeft onder Gods genade en wordt dagelijks gevormd in heiliging terwijl deze zijn of haar bestemming verwachtingsvol op aarde uitleeft door het evangelie van het Koninkrijk te prediken. En er is een toekomstige dimensie: de volledige redding van het komende oordeel en de uiteindelijke verheerlijking. In 1 Thessalonicenzen 5:9 ligt het accent vooral op deze toekomstige redding.
Het contrast dat Paulus schetst is daarom duidelijk. Mensen die in duisternis leven worden verrast door het oordeel. Gelovigen leven echter als kinderen van het licht in verwachting. Zij worden opgeroepen om waakzaam te zijn, nuchter te leven en zich te bekleden met geloof, liefde en hoop en anderen daarin uit te nodigen. Ook Jezus zelf wees hiernaar:
' Zoals de dagen van Noach waren, zo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn. Want zoals ze bezig waren in de dagen voor de zondvloed met eten, drinken, trouwen en ten huwelijk geven, tot op de dag waarop Noach de ark binnenging, en het niet merkten, totdat de zondvloed kwam en hen allen wegnam, zo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn. '
(Mattheüs 24:37-39 HSV)
Paulus noemt deze drie geestelijke realiteiten als een soort geestelijke wapenrusting. Het borstwapen van geloof en liefde en de helm van de hoop van de zaligheid beschermen de gelovige tegen angst en misleiding.
Patroon
Wat Paulus hier zegt sluit aan bij een diep bijbels patroon dat al in het Oude Testament zichtbaar is. In verschillende momenten van Gods oordeel zien we dat God eerst een weg van redding geeft aan de rechtvaardigen voordat het oordeel volledig losbreekt.
Een duidelijk voorbeeld is dan ook het verhaal van Noach, waar Jezus naar in Mattheüs 24:37-39 refereert. In Genesis 6 en 7 lezen we dat de aarde vervuld was van geweld en verdorvenheid. God kondigde een oordeel aan in de vorm van de zondvloed. Toch gaf Hij eerst een weg van redding door Noach de opdracht te geven een ark te bouwen. In Genesis 7:1 zegt God: “Ga in de ark, u en heel uw huis.” Noach werd niet onder het oordeel geplaatst, maar werd door God bewaard terwijl het oordeel de aarde trof. Het Nieuwe Testament ziet in dit verhaal een voorafbeelding van redding. In 1 Petrus 3:20–21 wordt de ark verbonden met de redding die God geeft.
Een tweede voorbeeld is Lot in Sodom. In Genesis 19 lezen we hoe engelen Lot uit de stad leiden voordat het oordeel komt. Opvallend is dat de engelen zeggen dat zij niets kunnen doen voordat Lot veilig is. Genesis 19:22 zegt: “Ik kan niets doen voordat u daar gekomen bent.” Ook hier zien we dat God eerst de rechtvaardige in veiligheid brengt voordat het oordeel neerdaalt. Jezus verwijst zelf naar dit voorbeeld wanneer Hij spreekt over de laatste dagen in Lukas 17:28–30.
Een derde voorbeeld vinden we in de geschiedenis van Israël in Egypte. Tijdens de plagen maakt God een duidelijk onderscheid tussen Egypte en het volk Israël. In Exodus 8:22 zegt God dat Hij het land Gosen zal afzonderen waar Zijn volk woont. Bij de laatste plaag werd Israël beschermd door het bloed van het paaslam op de deurposten. Wanneer het oordeel door het land ging, ging het voorbij aan de huizen waar het bloed zichtbaar was.
Deze gebeurtenissen en vele andere verhalen wijzen vooruit naar het werk van Christus. Jezus wordt in het Nieuwe Testament voorgesteld als het ware paaslam en als de schuilplaats tegen het oordeel. In Romeinen 5:9 zegt Paulus daarom dat gelovigen door Christus behouden zullen worden van de toorn.
Wanneer Paulus in 1 Thessalonicenzen 5:9 schrijft dat God ons niet heeft bestemd tot toorn, plaatst hij de gemeente in dezelfde heilslijn. Net zoals bij Noach, Lot en Israël geeft God een weg van redding voor Zijn volk.
Vrij van toorn voor Gods Troon
Binnen het kader van geestelijke rechtspraak laat dit vers zien dat de gelovige een nieuwe juridische status heeft gekregen. De aanklager kan verwijzen naar zonde, schuld en overtreding van Gods wet, maar het werk van Christus vormt het beslissende bewijsstuk in de hemelse rechtszaal. De kern van het evangelie is namelijk dat Jezus niet alleen onze zonden heeft gedragen, maar ook de toorn van God die op die zonden rustte.
De Schrift leert dat Christus plaatsvervangend onder het oordeel is gegaan. Aan het kruis werd Hij tot zonde gemaakt voor ons (2 Kor. 5:21) en droeg Hij de straf die ons vrede aanbrengt (Jes. 53:5). Paulus zegt daarom dat wij door Hem “behouden zullen worden van de toorn” (Rom. 5:9). De toorn die rechtmatig over de zonde van de mens lag, werd door God niet genegeerd, maar volledig uitgestort op Christus, die vrijwillig onze plaats innam.
Daarom is het kruis niet alleen een plaats van vergeving, maar ook een plaats van vervangen oordeel. Jezus droeg wat wij hadden moeten dragen. Hij stond onder het gericht zodat wij vrijgesproken konden worden. In die zin werd Christus als het ware het ware Paaslam: net zoals het bloed van het paaslam ervoor zorgde dat het oordeel in Egypte voorbijging aan de huizen van Israël (Ex. 12:13), zo zorgt het bloed van Jezus ervoor dat het oordeel van God de gelovige voorbijgaat.
Het bloed van Christus reinigt daarom niet alleen het geweten, maar spreekt ook juridisch vrij. In de hemelse rechtbank is het bloed van Jezus het beslissende bewijsstuk dat de straf reeds is gedragen. Wanneer de aanklager schuld aandraagt, ligt het antwoord niet in menselijke prestaties, maar in het volbrachte werk van Christus.
De uitspraak van Gods gerechtshof over de gelovige luidt daarom: niet bestemd tot toorn, maar tot redding door Jezus Christus. De toorn is gedragen, de schuld is betaald, en de gelovige staat voor God niet meer als beklaagde, maar als vrijgesproken kind dat door Christus is gerechtvaardigd.
Pastoraal
Pastoraal gezien brengt deze Vrijspraak diepe zekerheid. Veel gelovigen leven soms met angst voor oordeel of voor de toekomst. Paulus schrijft juist om die angst weg te nemen. De toekomst van de gelovige wordt niet bepaald door Gods toorn, maar door de redding die Christus heeft verworven.
Daarom kan de gelovige leven als een kind van het licht, in geloof, liefde en hoop, met de zekerheid dat zijn uiteindelijke bestemming niet oordeel is, maar redding door onze Heere Jezus Christus.
Bid het volgende hardop uit:
Vader in de hemel, rechtvaardige Rechter,
ik kom voor Uw troon op grond van het bloed van Jezus Christus.
Ik dank U dat Uw Woord zegt dat U mij niet hebt bestemd tot toorn,
maar tot het verkrijgen van redding door onze Heere Jezus Christus.
Ik erken dat Jezus de straf en de toorn heeft gedragen die mij toekwam zodat ik erfgenaam kon worden door geloof in Uw genade.
Daarom beroep ik mij op het volbrachte werk van het kruis. Ik bekeer mij namens mijzelf en mijn voorgeslacht van de angst voor uw oordeel en van overeenstemmingen met religieuze, misleidende geesten en mensen.
Laat nu elke aanklacht tegen mij en mijn bloedlijn tot zwijgen komen door het bloed van het Lam.
Ik ontvang Uw vrijspraak, en ik dank U dat mijn bestemming niet toorn is, maar leven, redding en gemeenschap met U. Ik erken dat alles wat U doet rechtvaardig is.
In de naam van Jezus Christus.
Amen.
Sven Leeuwestein